Susarız… Fırtına öncesi sessizlik Susarız… Konuşulan konuyu boş, basit ve anlamsız buluyoruzdur, konuşmayı da gereksiz ve anlamsız buluruz… Susarız… Konuşulanlar öyle abes ve mantık dışıdır ki sadece hayretle dinler ve sessiz bir tepkiyle belli ederiz duruşumuzu… Susarız… Sessiz bir onaydır susuşumuz…Biraz utangaçlık belki ama içten bir katılıştır söylenenlere… Susarız… Sessiz bir bekleyiş olur susmak… Ya kendimizin yada karşımızdakinin... 

Ammar’ın şehadet haberi Hz. Ali’ye (Aleyhisselam) ulaştı. Bunun üzerine Hz. Ali (Aleyhisselam) savaş meydanında Ammar’ın mübarek naaşını aramaya koyuldu. Hazret, Ammar‘ın cansız mübarek naaşını yerde görünce yere oturdu ve bağrına basarak ağladı. Ardından üzüntüsünü şu şiir ile dile getirdi: “Ey ölüm! Beni beni terk etmeyeceksin, beni rahatlat, tüm azizlerimi benden aldın. Sanki sen dostlarıma zarar vermek için gönderilmişsin.” Ammar şehadetinden... 

Huzeyme b. Sabit’in oğlu Amare Cemel ve Sıffın savaşlarına katılmıştı. Ancak bu savaşta tarafsız kalmıştı. O, sürekli şöyle diyordu: “Bu savaşta Ammar Yasir şehit düşene kadar elime kılıç almayacağım, Ammar’ın şehadetiyle hangi grubun hak olduğu anlaşılacak ve hüccet tamamlanacaktır. Zira Peygamber’den (Sallallahu Aleyhi ve Alihi ve Sellem) Ammar’ın zalim, azgın ve sapık bir grup tarafından şehit edileceğini duydum.” Huzeyme, Ammar’ın şehadetinen...