Vaktiyle abit bir kul dağa çıktı Lübnan’da

Rakîm ashabı gibi çekildi inzivaya

Dünyadan yüz çevirdi, Allah’ına yöneldi

İzzet hazinesini buralarda keşfetti

Rabbi için aç kaldı, günlerce oruç tuttu

İftarlarda kendini hep ekmekle avuttu

Yarısını akşam yer, yarısını saklardı

Onu da sahurda yer, kanaatle yaşardı

Bir süre böyle geçti, inmedi hiç köyüne

İnmek de istemedi, dönmedi hiç evine

Nihayet bir gün ekmek kalmamıştı bohçada

Açlıktan bitkin düştü, zayıfladı bir anda

İlk akşamı aç kaldı, yatsıya zor dayandı

Karnı aç olduğu çun fikri hep taamdaydı

Ne takati kalmıştı, ne de derman açlıktan

O gece yatamadı, mahrum kaldı namazdan

Sabah olunca artık dedi şehre ineyim

İnip de bir çırpıda yemek falan yiyeyim

Bir şehre girdi ki, sakini ehl-i zarar

Yarısı ateşperest, yarısı da sahtekâr

Ne var ki abit açtı, dayandı bir kapıya

İki ekmek kopardı, ateşperest de olsa

Aldı ekmeği abit, teşekkür edip çıktı

Ekmeği görünce sanki tekrar gönlü açıldı

Geri dönüp giderken yine hiç korkmuyordu

İki ekmekle o gün iftarı düşlüyordu

Ateşperest adamın bir köpeği var idi

Zavallı da açlıktan bir deri-bir kemikti

Yanında top çizilse, onu ekmek sanırdı

Biri de “etmek” dese, onu ekmek anlardı

Görünce abitte’kmek, koştu hemen ardından

Kuyruğunu sallayıp ekmek istedi ondan

Köpeği gören abit birini ona verdi

Biri de bana yeter deyip geri çekildi

Ne var ki köpek açtı, yine kuyruk salladı

Bir ekmek daha deyip hemen yanına vardı

Abir ise gönülsüz, onu da verdi naçar

Korkmuştu çünkü ondan, biri etmemişti kâr

Aç köpek iştahlıydı, onu da yedi ama

Bir kez daha takıldı abitin arkasına

Gölge gibi izledi, onu hiç kaybetmeden

Havlamakla kalmayıp yapıştı giysisinden

Şaşırmıştı bir anda, durum olunca ciddi

Senin gibi hayâsız var mı bir köpek, dedi

Elimde avucumda ne varsa yedirdim ya

Daha ne istersin ki, git başkasına havla

İki ekmeğim vardı, onları da sen yedin

Bir de yetmezmiş gibi üstümü pençeledin

Köpek dile gelerek dedi; ey kemal ehli

Ben hayâsız değilim, ne de celal ehli

Küçüklüğümden beri hep burada yaşadım

Bu evi ben kendime ebedi yuva yaptım

Koyunları ben güder, evini gözetirdim

Sahibim de lütfetse bir lokma ekmek yerim

Bazen bol kemik verir, bazen de aç bırakır

Günlerce yanar ağzım, post kemiğe yapışır

Bazen bu ateşperest kendi de tok dolaşmaz

Hele sen beni boş ver, kendine nan bulamaz

İşte duydun gerçeği, ben bu halde yaşadım

Yine de ondan başka kimseye el açmadım

Yaşlı ateşpereste ben, hep bekçilik eyledim

Verdiğine şükrettim, vermeyince sabrettim

Ama sen böyle misin, olmayınca bir akşam

Sabır direğin çöktü, yüz çevirdin Allah’tan

Bir anda yardan geçip iniverdin bayıra

Ateşperest demeyip yapıştın kapısına

İki lokma ekmek için reva mı dosttan geçmek?

Düşmanıyla barışmak, hele post değiştirmek?

Yüzün varsa sen hak ver, ey yüzsüz seçkin adam

Hayâsız bir ben miyim, yoksa sen misin, inan

Hakkı duyunca abit şaşırdı sessiz kaldı

Köpekten aldı dersi oracıkta bayıldı

Köpek nefsli Bahaî, duydun mu itin sözün

Git de kanaati sen, o itten öğren özün

Sabırla açılmazsa yüzüne hak kapısı

Seni de geçer elbet o köpeğin pahası

Şeyh Bahaî