Aşkın Gülü

Yazar: beytül ahzan Tarih: 20 Mayıs 2010 Şiir Yorum Yok



Tamamlandı risalet; vaki oldu emr-i Hak

Lebbeyk dedi cânâna, can-ı Muhammed-i Pâk.


Gasp edildi hakikat, daha ilk saatlerde

İnsanlık Seyyidi’nin nâşı dururken yerde.


Hüzünlüydü vedası, güneşiyle Betül’ün

Beyt-ül ahzâna döndü, nur hanesi Resul’ün.


Ağlıyordu asumân, yalnız kalmıştı Ali

Risâlet sinesinde, açmıştı “Lale gülü”


Hilâfet sevdalısı, Uhud’un korkakları

Çiğniyordu küstahça, en âşikar hakları.


Saltanatın bânisi, adâlet cellatları

İhânet vâdisinin, en iblis evlatları.


Anlaşıp birleştiler; onlar hep kalleştiler

Hakikatten hep uzak, batılda kardeştiler.


Saldırdı üç yüz kişi, bir mazlumun evine

Yandı zulmün ateşi, susuyordu Medine.


Dönülmüştü sözlerden; ahitler kırılmıştı

Kinle haset, cehâlet, kardeşçe sarılmıştı.


En hayasız münkirler, atınca velâyeti,

İşlendi insanlığın en büyük cinayeti.


Minbere çıkanların kan vardı ellerinde

Hayret! Riyâkarların din vardı dillerinde.


Habibullah kızının cânını katlettiler

Ehliyetsiz kişiler, İslâm’ı mahvettiler


Mürüvet kaybedilmiş, namertler baş olmuştu

Muhammed yürüyüşlü “Aşkın Gülü” solmuştu.


Hüseyin YALÇIN

Yorum Bırak