Çocuğun Gözyaşları

Yazar: beytül ahzan Tarih: 29 Ocak 2010 1.7K kez okundu Yazı ve Makale Yorum Yok
Çocuğun Gözyaşları
Bu yazıyı değerlendirin

Gözlerimi önümde yürüyen çocuğun üzerinden ayıramıyordum.
Daha doğrusu, “yürümeye çalışan” çocuğun üzerinden,..

Elindeki koltuk değneklerini büyük bir güçlükle kaldırıyor ve alt tarafı pek tutmayan vücuduyla sağa sola sallanıyordu.

13-14 yaşlarında olmalıydı.
Yürümek için harcadığı güç, küçük vücudunu bir deri bir kemik bırakmıştı sanki.

Adeta büyülenmiş gibi onu takip ederken aniden düştüğünü gördüm.
Koltuk değneklerinden biri kaldırımın kenarına rastlamış ve kayarak onu düşürmüştü.

Yanına giderek yerden kaldırmaya çalıştım.
Sessizce ağlıyordu. Arkasını sıvazlarken “Üzülme!” dedim, “Olur böyle şeyler.!”
“Üzülmüyorum!” diye cevap verdi, “Zaten pek üzülmem de!”

Elimle gözyaşlarını silerken “Ama ağlıyorsun?” diye sordum.

“Kolum çok acıdı onun için ağlıyorum!” dedi.

Gömleğini sıyırıp koluna bakmak istedim. Aman Allah’ım! Kolu da bileğinden kesikti.

Bu yüzden koltuk değneklerinden biri özel olarak yapılmıştı,
Elini fark ettiğimi anlayınca

“Bu düşüşüm bir şey değil!” dedi, “Daha önce düştüğümde elim arabanın altında kalmıştı!”

Ne söyleyeceğimi bilemiyordum.
Ama teselli olsun diye “Üzülme!” dedim, “Pekala ölebilirdin de!”

Hafif bir tebessümle “Üzülmüyorum!” diye tekrarladı,
“Zaten pek üzülmem de.

“Biraz önce de aynı şeyi demiştin?” diye sordum,

“Neden böyle söylüyorsun?”

“Çünkü dedi, “Ben Allah’a inanıyorum.
O’na inananlar ebedi bir vücuda sahip olmayacaklar mı?
Hem de sapasağlam bir vücuda…”

Aman ya Rabbi, neler duyuyordum?
Bu kadar küçük bir kalbin böylesine büyük bir iman taşıdığını ilk defa görüyor ve vücudumun, onun hastalıklı vücudundan daha fazla titrediğini hissediyordum.

Teşekkür ederek yanımdan ayrıldı.
Arkasından bakarken ister istemez hangimizin daha mutlu olduğunu düşünüyordum…

Cüneyd Suavi

Kaynak: Genç Beyin Dergisi


Etiketler:

Yorum Bırak