1

Kırk gün oldu Hüseyn’im

Veda edeli sana

Geçirdiğim her günüm

Sanki bin yıldı bana

2

Hicranından Hüseyn’im

Bin dirildim, bin öldüm

Şimdi na’şın yerine

Kabrin öpmeye geldim

3

Geldim Kerbubela’ya

Sorsan ki bacı neden?

Geldim tazelemeye

Ahdimi ben yeniden

4

Duydum kefensiz kalmış

Lale süslü bedenin

Peki ne oldu gardaş

Giydirdiğim kefenin

5

Seferden dönen kimse

Armağanlarla gelir

Sormaz mısın “Zeyneb’im

Senin armağanın nedir?”

6

Bu sorunun cevabı

Ne de çetindir ya Reb

Ne desin, ne anlatsın

Şimdi Hüseyn’e Zeyneb

7

Yeriydi desin gardaş

N’olursun ayağa kalk

Bilmek istersen nedir

Armağanım, bana bak

8

Sana armağan için

Bükülmüş bir belim var

Morarmış bir bedenim

Ağıt dolu dilim var

9

Takdim için güllerin

Yok mu deme n’olursun

Var, var olmasına da

Ama renkleri solgun

10

Hüseyn’im, bu doğaldır

Gül okşanıp sevilsin

Ama kim görmüş ki gül

Kırbaçlarla dövülsün

11

Kim görmüş deste gülü

Zincirle bağlasınlar

Bahçıvanın bağrını

Vahşice dağlasınlar

12

Anam oğlu, gam yeme

Her ne olursa olsun

Getirdim güllerini

Gerçi yorgun ve solgun

13

Peki Rugayye nerde

Diye sorma azizim

Bu konuda mahcubum

Yoktur diyecek sözüm

14

Senden sonra kuzumun

Gül yüzü hiç gülmedi

Gözyaşları sel oldu

Neşe nedir bilmedi

15

Sabah akşam yavrucak

Baba dedi ağladı

Ağladıkça Zeyneb’in

Yüreğini dağladı

16

Harab olmuş o Şam’ın

Harabesinde bir gün

Seni hatırlamıştı

Kalbi dolmuştu hüzün

17

Baba, baba feryadı

Sarsmıştı yeri göğü

Yezidilerden başka

Ağlatmıştı her şeyi

18

Baba deyip inlerken

Bir de ne görsün Allah

Önünde bir tepside

Kanlı başın var eyvah

19

Kucağına Hüseyn’im

Hep sen alırdın onu

Bu kez sıra ondaydı

Bastı bağrına seni

20

Dağ taş bile dayanmaz

Bu manzaraya ya Rab!

Eğer iznin olsaydı

Yer gök olurdu harab.

21

Rudayye’nin minnacık

Kalbi de dayanmadı

Başın koydu başına

Bir daha uyanmadı!

22

Sorsan bana Hüseyn’im

Nasıl geçti seferim?

Çoktur mazlum gardaşım

Anlatacak haberim

23

Kerbela’dan çıkarken

Bağladılar kolları

Çıplak develer üste

Katettik o yolları

24

Mızrakların başında

Önümde nurlu başın

Kim görmüştü mızrakta

Doğuşunu güneşin?!

25

Mızrak başına Kur’an

Takan yüzleri kara

Bu kez canlı Kur’an’ı

Takmıştı mızraklara

26

Âşık bülbüller gibi

Gül dalında şakıyan

Mızrak başında bir tek

Sendin Kur’an okuyan

27

Acep Ashab-ı Kehf’in

Hali değildi gardaş

Acep buydu Kur’an’ı

Okusun kesik bir baş

28

Kurban oldun Kur’an’a

Zeyneb’in sana kurban

Baban gibi konuşan

Kur’an’dın sen Hüseyn can

29

Bulutların ardında

Güneşi gören çoktu

Kan bulutu ardında

Güneşi gören yoktu

30

Kufe ve Şam günlerim

Kerbela’dan beterdi

Dağ dağ olmuş dertlerim

Dağ yıkmaya yeterdi

31

Gittiğim o Kufe’de

Azizeydim bir zaman

Artık o günlerimden

Kalmamıştı bir nişan

32

Gerçi bağladı zalim

Kollarını bacının

Gerçi yoktu sınırı

Kalbimdeki acının

33

Gerçi esir ettiler

Resul evlatlarını

Gerçi duymadı kimse

Çığlık feryatlarını

34

Ama yılmadı bacın

Zalimlere kükredi

Hutbelerimle qardaş

Yezidiler titredi

35

Parmağıyla Hayber’i

Açtı Haydar-ı Kerrar

Zülfikar’la dünyayı

Etti Merheplere dar

36

Bense bağlı kolumla

Büktüm küfrün belini

Hutbelerimle kestim

Zalimlerin dilini

37

Baş tacım sözlerini

Unutmadım ben asla

Mesajını her yerde

Haykırdım en gür sesle

38

Hele Zeyn-ül Abidin

Yiğit oğlun Seccad’ın

Yıktı ihtişamını

Yezit ve bin Ziyad’ın

39

İspat etti aleme

Ben Hüseynin oğluyum

İzzetliyim onurlu

Gerçi yürek dağlıyım

40

Hüseyn’im sen rahat ol

Yaşayacak mektebin

Âleme ab-ı hayat

Verecek teşne lebin

Musa AYDIN