Ey Şefkatli Allah

Yazar: beytül ahzan Tarih: 6 Eylül 2009 Şiir Yorum Yok




Meğerse kaybettiğim senmişsin.Gözümü açtın açalı;
Yerde, gökte, kapıda ve bacada gördüm ki
Parlayan senin nurundur.
Her yer senin zuhurundur.
Gördüm ki, hiç bir yer sensiz değil.
Ne de güzel parıldıyor, her taraftan tecellilerin.
Ey varlığı var eden!
O kadar zahirsin ki zuhurunda gizlisin.
Sen, zahir olan her şeyden daha zahir, daha aşikarsın; gizli değilsin.
Bana benden daha yakınsın; uzak değilsin.
Sen aşikarsın; asıl kaybolan benim.
Eğer kör görmüyorsa; bu güneşin suçu değil.
Hata bendedi, yoksa yüzün örtülü değil.
Eş şefkatli Allah!
Kalbimde bir ateş var; yakıcı, acı.
Boyuna yükseliyor ruhumda sanki…
Sanki sarhoş, hırçın bir susuzluk,
Bütün vücudumda bir dalga misali kabarıyor, coşuyor.
Bu, aşkının ateşidir;
Ruhum gibi bende gizli,
Hissediyorum.
Ateşimin bir tek sensin dermanı.
Bu susuzluk, vuslatın olmadan giderilemez.
Ey şefkatli Allah’ım!
Vücudumda bir boşluk var; duyuyorum.
Ancak sana tapmak onu yok edebilir.
Ey Latif Allah’ım!
Öyla yakıcı bir ihtiyaç ki;
Zatımda duyuyorum.
Sana tapmanın lezzetinden, sana kavuşmanın neşesinden başka bir şey,
Bu ihtiyaç ateşini göğsümde söndüremez
Biliyorsun mahrumum; bu meyden gayrısı dermanım olmaz.
Belli başlıdır sözüm, gerek kalmaz söylemeye
Ey şefkatli Allah’ım!
Ruhumun sırrı sensin, sarhoşluğuma sebepsin.
Sensin benim yegane varlığım.
Düşüncemin derinliklerinde, ruhumun perdesinde ancak sen varsın, sen.
Gözün gördüğü her yer senin eserindir, izindir.
Varlığı aydınlatan, senin güzel vechindir, gönül alan yüzündür.

Hüccetül İslam Behceti Şafak

——-
Seher Nağmesi. Hüccetül İslam Behceti Şafak
Sayfa:68

Yorum Bırak