Huseyni Mucize

Yazar: beytül ahzan Tarih: 18 Ağustos 2009 2.3K kez okundu Hikaye ve Kıssa Yorum Yok
Bu yazıyı değerlendirin

Merhum Muhammed Rahim İsmail Beyg. Ehlibeyt’e (as) tevessül etme ve İmam Huseyin’e (as) kalbi bağlılık konusunda eşine az rastlanır takva sahibi kimselerdendi. Bu yüzden bir takım manevi makamlara erişmişti.Merhum, 1387 Ramazan ayında hakkın rahmetine kavuştu.Kendisi şöyle nakleder:

“Altı yaşında gözlerimden bir rahatsızlık geçirdim.Bu rahatsızlık, ağrısıyla birlikte üç yıl devam etti ve üç yıl sonra bu hastalık yüzünden iki gözümü de kaybettim.

Aşura günleri muhterem dayım merhum Hacı Muhammed Taki İsmail Beyg’in evinde mersiye meclisi vardı.Hava çok sıcak olduğundan misafirlere soğuk şerbet ikram ediyorlardı. Dayıma ” Bugün davetlilere ben şerbet dağıtmak istiyorum” dedim. “Gözlerin görmediği için bu işi sen yapamazsın” dedi. Bunun üzerine ” O halde sağlam birini görevlendirin; bana yardımcı olsun” dedim. Dayım da bu teklifimi kabul etti ve bizzat kendisi yarcım ederek misafirlere birlikte şerbet ikram ettik.

O sırada merhum Muinuşşeria İstehbânatî  minbere çıkarak Hz. Zeyneb’in (sa) mersiyesini okudu. Bu mersiye beni çok etkilemişti.Dayanamayıp ağladım ve kendimden geçtim.(Mukaşefe aleminde) ihtişam ve azamet sahibi bir hanımefendi gördüm. Bu hanımefendi Hz. Zeynep (sa)özünde bir ağrı hissetmeyeceksin” dedi.

Gözümü açıp meclistekilere baktım. Sevinçle dayımın yanına koştum.Meclisteki herkes şaşırmıştı. Bir anda etrafıma toplandılar. Dayımın isteği üzerine beni bir odaya götürerek kalabalığı dağıttılar.

Merhum daha sonra şöyle nakleder:

Yanımdaki alkol dolu kaseyi fark etmeden birtakım deneyler yapıyordum.Yanımdaki alkol dolu kaseyi fark etmeden kibrit yaktım.Ansızın alkol ateş alıp yanmaya başladı.Gözlerimin dışında bütün bedenimi ateş aldı.Birkaç ay hastanede tedavi gördüm. Bana ” Nasıl oldu da gözlerin sağlam kaldı?” diye soranlara bunun, İmam Huseyin’in (as) bir vergisi olduğunu, ömrümün sonuna kadar gözlerimin ağrımayacağını vaat ettiklerini söylüyordum.

—-

“Gizemli Öyküler” kitabından alıntıdır.

Yazar: Ayetullah Destgayb

Öykü:32 Sayfa:71


Yorum Bırak