Kanatlar Altında Bir Yavru

Yazar: beytül ahzan Tarih: 11 Aralık 2009 1.5K kez okundu Hikaye ve Kıssa Yorum Yok



Evimiz köydeydi bizim.İlkokulu bitirdikten sonra , öğrenimini sürdürmek isteyen herkes gibi, ben de ortaokulu okumak üzere on altı kilometre ötedeki ilçeye gitmek zorundaydım.

Mini minnacık bir evcik tuttuk.Tek odalıydı. Eşyalarım ise bir kilim, bir eski dolap, bir iki parça mutfak malzemesi, bir yatak ve bir odun sobasından ibaretti.

Kimi zaman annem gelip kalıyordu yanımda. Ama genellikle yalnızdım. Karyolam olmadığı için yerde yatıyordum. En büyük sorunum, yemek yapmayı bilmiyor oluşumdu.

Sadece çay yapıyordum gaz ocağında.Evden peynir, ekmek getirip onu yiyordum.Somun ekmek kentlilere özgü bir lükstü.

Yemek için de bir çare buldu annem. Bol miktarda yemek yapıyordu, ben onları pazartesi günü evime götürüyordum. Yemekler bir hafta yetiyordu bana, yettiriyordum.

Ütüm yoktu, pantolumu akşamdan biraz ıslatıyor, döşeğin altına koyuyordum, ütülensin diye!

O zamanlar önü ay yıldızlı şapkalar giyiyorduk subaylar gibi. Dalın ilk ayda sarkıyor takkeye dönüşüyordu bu şapkalar. Ucuzdu ve kalitesizdi çünkü.

Cumartesi yarım gün okul vardı.Gün ortasında bir eski cip giderdi köye. Onu kaçırdın mı yandın, artık dönemezsin. Ya yayan gideceksin, ya da hiç gidemeyeceksin.

Bir hafta sonu, ben bu cipe yetişemedim.Okulda bayrak merasimi, müdürün uzayıp giden nutku falan derken, geç kaldım.

Evde yemek kalmamıştı, param yoktu, köye gitmeye mecburdum. Durakta beklemeye başladım.Köylünün ürününü satma mevsimi henüz geçmemişti.Bir umut işte, belki bir traktör bulabilirim diyordum.

Akşam oldu, hava kararmaya başladı. Aylardan ekim, gündüz cılız bir güneş var, ama geceler soğuk. Üşümeye başladım. Sırtımda incecik bir ceket.

Birazdan geldi traktör, sevindim. Römorkuna bindim.

Baktım, üç adam daha var, onlar da köye gidiyorlar.Traktör hareket etti. Römorkun her tarafı açık. Sığınacak, korunacak hiçbir yer yok.Köylüler tedbirliydi, kalın kazaklar ya da paltolar giymişlerdi.

Çömelmiş arkalarını da römorkun yan tahtalarına dayamışlardı.İlisi sohbete dalmıştı aralarında.Üçüncü adam, kararan dağlara bakarak bir şeyler düşünüyordu.Gözleri yarı açıktı.

Traktörün hızı arttıkça benim üşümem de artıyordu. Çocuktum.Cılızdım, zayıftım, güçsüzdüm, çaresizdim, titriyordum, gözlerimden yaşlar dökülmeye başlamıştı, ama sesimi de çıkaramıyordum, gururuma yediremiyordum ağlamayı.

Römorkun içimde yer değiştirmeyi denedim ama hiçbir faydası olmadı. Acım her saniye biraz daha artıyordu. Ölmek istiyordum.

Yün yatağımı, sıcak günleri, buğdayların biçildiği sararan yaz aylarını hayal ederek avunmaya çalışıyordum.

Nafile!

Rüzgar yüzlerce iğne gibi bir yanımdan girip öte yanımdan çıkıyordu. Kendi kendime “Allah’ım! Allah’ım!” diye mırıldanıyordum pek de bilincine varmadan.

Hem havanın kararması, hem de kirpiklerimi ıslatan yaşlar, görmemi engelliyordu.

Bir ara karşımda yalnız başına oturan  adamın bana işaret ettiğini görür gibi oldum.

Bir hayal miydi bu? Gerçekten  beni mi çağırıyordu. Anlamaya çalıştım. Evet, eliyle işaret ediyordu “gel” diye.

Düşmemeye çalışarak yanına gittim.

Hiç bir şey söylemedi.Hiç…! Paltosunun sağ kanadını  kaldırdı, beni oraya aldı, iyice sarmaladı.İri yarı, güçlü kuvvetli ama yufka yürekli, merhametli bir adam.

Ve onun yanı başında, koruması altında zavallı, minnacık, dudakları titreyen zavallı ben.

Sıcacıktı. Sıcak! Aman Allah’ım, cennet burası olmalıydı!

Sessizce ağlamaya başladım, sevincimden mi , bu hareketin güzelliğinden mi, bilmem. Ruhum allak bullak olmuştu.

Geriye kalan yolu böylece, onun kanatları altında tamamladım, bir yavru kuş gibi.

Köye ulaştık, ne o bana bir şey söyledi, ne de ben ona.

Ben o gün şefkati, yardımlaşmayı; açlara, yoksullara, çaresizler, umarsızlara, itilip kakılanlara, düşkünlere acımayı öğrendim, ruhuma yazdım bunu, kalbime nakışladım.

Ömer Sevinçgül

——

Bilge Göksu’nun “Kendine Bir İyilik Yap” kitabından alıntıdır.

Sayfa:26


Yorum Bırak