Kitabın Adı: Kerbela Şehitlerinin Ardından

Yazarı:Allame Seyyid İbn-i Tavus

Çevirmen:Cafer Bayar

Sayfa:151

Yayınevi: Kevser

 

Selamun Aleykum Ehlibeyt Dostları

“Kerbela Şehitlerinin Ardından” kitabı Kerbela olayını özetleyen bir kitap. Hadislerle, rivayetlerle Kerbela olayını açıklayıcı bir kitaptır.Mutlaka okunması gereken bir kitap, okumayanlar özellikle  Muharrem Ayında olduğumuz şu günlerde okusunlar Allah’ın izniyle…

Kitap hakkında bir fikriniz olsun diye kitaptan alıntı yaptığım bölümü paylaşayım:

” Müslim b. Akil’in Kıyamı

Müslim, Hani’nin öldürüldüğünü duyunca kendisine biat edenleri toplayıp  İbn-i Ziyad’a karşı savaş hazırlıklarını tamamladı.Bu kıyamın haberini alan  Übeydullah b. Ziyad valilik konağına sığındı ve kapılar da sıkıca kapatıldı.İbn-i Ziyad’ın askerleri ile  Müslim’in dostları arasında savaşbaşladı.

İbn-i Ziyad’ın adamlarından bazıları  konağın damına çıkarak Müslim’in dostlarını,  Şam ordularının gelişiyle tehdit ediyorlardı. O gün böylece geçip akşam oldu ve karanlık çöktü. Müslim’in dostları birbirlerine,  ”Fitne ateşini neden biz körükleyelim? İyisi mi evlerimize kapanalım; Müslim ve İbn-i Ziyad’ın işine karışmayalım, Allah onların arasını bulsun!” diyerek dağıldılar.

Şimdi artık on kişiden başka kimse kalmamıştı Müslim’in yanında. Müslim akşam namazını kılmak için mescide geldiğinde  onlar da ayrılmış ve  Müslim’i  yalnız başına bırakmışlardı.Kimsesi ve sığınağı olmayan Müslim,  mescitten ayrıldıktan sonra Kûfe sokaklarında öylesine  yürümeye başladı. Tav’a diye bilinen bir kadının evinin önünden geçerken, susadığını bildirip biraz su diledi ve  kadının getirdiği suyu içtikten sonra ona sığınmak istedi. Kadın Müslim’i  kabul edip evine aldı. Olaydan  haberdar olan Tav’a’nın oğlu durumu İbn-i Ziyad’a bildirdi.

Übeydullah b. Ziyad, Muhammed b. Eş’as’ı sesledi ve bir grup askerle gidip Müslim’i getirmesini emretti. Müslim’i yakalamakla görevli askerler, kadının evine çok yaklaşmışlardı ki  Müslim atların nal sesini duyup hemen zırhını giydi, silahına davranıp atına bindi. Müslim ilk saldırıda onlardan  birkaçını öldürdü.

Muhammed b. Eş’as: “Ey Müslim, sana  eman veriyorum” diye bağırdı.

Müslim,  “Hilekâr ve günahkâr insanların emanı eman olmaz” dedi ve savaşa devam etti. Hamran b. Malik-i Has’ami’nin şiirlerini okumaya başladı:

“ And içmişim, ölüm şerbetini olanca zorluk ve acılığıyla içsem dahi mertlikle öleceğim.

Bana hile yapılarak gururlandırılmak ve sonra da esir edilmekten hoşlanmam.

Serin ve tatlı suyu acı suya karıştırmayı sevmem.

(Yani, savaş meydanında yiğitlik ve cesaretten vazgeçip kendimi düşmanın eline teslim  etmem)

Dünyada herkes bir gün zorluğa düşer, ancak ben kılıcımla size vuracak, hiçbir ziyan ve zarardan da korkmayacağım.”

İbn-i Ziyad’ın adamları,  ”Ey Müslim, Muhammed b. Eş’as sana yalan söylemiyor ve seni aldatmıyor” diye bağırdılar. Müslim hiç itina etmedi bunlara, bir süre daha savaştıktan sonra aldığı kılıç ve mızrak yaraları sonucu bitkin düşünce  düşmanın da saldırıları yoğunlaştı. Namerdin biri, arkadan saldırıp mızrağıyla  Müslim’i yaraladı ve atından yere düşürdü.

Esir alıp İbn-i Ziyad’a götürüldü.Müslim ona selam etmedi. Nöbetçilerden biri:

- Emire selam et,  dedi.

Müslim:

- Yazıklar olsun sana! O benim emirim değildir.

İbn-i Ziyad:

- Ziyanı yok, selam etsen de etmesen de öldürüleceksin.

Müslim:

-  Beni öldürecek olman pek önemli değil. Çünkü senden daha alçak olanlar benden çok daha üstün olanları öldürmüşler. Ayrıca senin insanları kalleşçe öldürmen, feci bir şekilde işkence etmen ve galip gelince en kötü muamelede bulunman başkalarına bir şey bırakmıyor zaten. Hakikaten de bu habislikler için senden daha iyisi olamaz.

İbn-i Ziyad:

- Ey günahkâr, asi! Sen imamına başkaldırdın; Müslümanların topluluğunu dağıttın; fitne ve isyan çıkardın.

Müslim:

- Ey Ziyad’ın oğlu!  Yalan söyledin. Müslümanların topluluğunu Muaviye ve oğlu Yezid dağıttı. Fitneyi de sen ve baban Ziyad İbn-i Übeyd ( Übeyd, Sakif kabilesinden olan Beni İlac’ın kölesiydi)  çıkardınız. Allah’ın bana şehitlik  nasip buyuracağını arzulamaktayım ve bunu da en habis birinin eliyle gerçekleştirecektir.

İbn-i Ziyad:

-  Ey Müslim, bir makam elde etmek istedin ve bunun için de girişimde bulundun; ama Allah bunu istemedi ve o makamı ehline bıraktı.

Müslim:

- Ey Mercane’nin oğlu, o makama kim daha layıktır?

İbn-i Ziyad:

- Yezid b. Muaviye

Müslim:

- Allah’a hamdolsun! Biz, sizinle bizim  aramızda Allah’ın hükmetmesine razıyız.

İbn-i Ziyad:

- Yoksa hilafette senin de payın olduğunu mu düşünüyorsun?

Müslim:

- Andolsun Allah’a, ben buna eminim.

İbn-i Ziyad:

- Söyle, neden buraya  geldin? Neden bu şehrin düzenini bozup ihtilaf çıkardın?

Müslim:

- Ben isyan ve ihtilaf çıkarmak için bu şehre gelmedim. Bunu yapan sizler oldunuz; kötülüklerde bulundunuz,  iyilikleri ortadan kaldırdınız, halkın rızasını almadan kendinizi onların emiri gösterdiniz, Allah’ın razı olmadığı işlere  yönelttiniz insanları  ve onların arasında İran ve Rum padişahları gibi davrandınız. İnsanları  iyiliklere davet etmek ve  kötülüklerden sakındırmak, insanları Kur’an’ın emirleri ve İslam Peygamberi’nin (saa) kanunlarına itaat ettirmek için buraya geldim;   bu liyakat ve yeterliliğe sahibim.

İbn-i Ziyad birden Müslim,  İmam Ali (as), Hasan (as) ve Hüseyin (as) hakkında kötü sözler  sarf etmeye başladı.

Müslim:

- Ettiğin küfürlere hem sen, hem de baban daha layıktır. Ey Allah’ın düşmanı, istediğini yap! [Sayfa:38]“