Kerbela

Yazar: beytül ahzan Tarih: 6 Temmuz 2009 1.898 kez okundu Şiir Yorum Yok

Bu sabah o kadar durgun ki sular,
Derin derin iç çekip ağlıyor gibi.
İçime nakşolan solgun duygular,
Bir çölü kalbime işliyor gibi.

Solan bir hayale benziyor çöller,
Bir şefkat özlüyor, sararan kalpler.
Çölün nabzında inleyen sesler,
Beni ötelere çağırır gibi.

Yorulmuş bir çocuk, hep beklemekten,
Annesinin yolunu gözlermiş gibi.
Nehirler coşuyor sanki gözünden,
Feryadı bir çocuk duası gibi…

Kır atın üstünde başsız bir beden,
GÜneşi koparılmış bir alem gibi.
Yıkıldım diz üstü geçtim kendimden,
Sahibini yitirmiş Zülcenah gibi.

Gördüm ki alemdar düşmüş yatıyor,
Bir güneş zamansız batıyor gibi.
Cennete sessizce kanat çırpıyor,
Allah’ı zikreden melekler gibi.

Gecenin ardında yine gece var,
Güneş doğmaz, ay çıkmaz bir alem gibi.
Zeynep’in yüreği korlanmış yanar,
Bendine sığmayan bir volkan gibi…

Çöller şahit olun bu ızdıraba,
Mevsimler çark etmiş, her an kış gibi.
Şu bela çölünün her tarafında,
Kızıl güller yeşermiş, mevsimsiz bahar gibi…

HABİB MERT

————

“Kana Susamıştı Çöller  ” kitabından alıntıdır.

Sayfa : 72

Yorum Bırak