Ölümle Başlayan Yolculuk / M. Hasan Necefî

Yazar: beytül ahzan Tarih: 18 Eylül 2009 Kitap Tanıtımı 7 Yorum




Kitabın Adı: Ölümle Başlayan Yolculuk

Yazar: M. Hasan Necefi

Çevirmen: Cafer Bendiderya

Sayfa: 158

Yayınevi: Kevser


Selamun Aleykum Ehlibeyt Dostları

“Ölümle Başlayan Yolculuk” kitabı bu zamana kadar beni en çok etkileyen kitaplardan biri. İki kere okudum ve önümüzdeki günlerde yine okumayı düşünüyorum. Malum insanoğlu çok unutkan bir varlık. Özellikle amellerimizi iyi yönde etkileyen şeyleri şeytan çok çabuk unutturur. Bu kitabı yılda bir kez okumak lazım.

Zaten çok akıcı  olduğu için çok çabuk bitiyor. İsminden de anlaşılacağı gibi kitapta ölümden sonra yaşanması muhtemel şeyler  anlatılıyor. Kitap roman tarzında yazılmış ama yaşananlar ayetlerle destekleniyor. Kitap hakkında bir fikriniz olsun diye kitabın girişinden kısa bir alıntı yaptım.

“Ve ben öldüm…  Ayakta durmuş, etrafımı seyrediyorum… Hastalıktan kurtulduğumu ve sapasağlam olduğumu hissediyorum… Yakınlarım cenazemin etrafını sarmış, ağlıyorlar. Onların ağlaması beni üzüyor. Kendilerine, ölmediğimi, sadece hastalıktan kurtulduğumu haykırıyorum… Kimse beni dinlemiyor… Beni görmüyor, sesimi işit-miyor gibiler. Benden çok uzak olduklarını ve onlarla iletişim kura-madığımı anlıyorum…
Cenazeye, özellikle de çıplak olan sol yanına yakın bir ilgi duyduğumu hissediyorum…
Cenazeyi yıkayıp kefenledikten sonra mezarlığa doğru götürmekteler. Ben de onlarla birlikteyim. Aralarında kimi vahşi ve yırtıcı hay-vanların da var olduğunu,  benim dışımda kimsenin onlardan korkmadığını, onların da kimseye zarar vermediğini görmekteyim. Evcilleşmiş gibiler…
İşte mezarlık; cenazeyi baş tarafından kabre indirdiler. Ben kabrin kenarında, olup bitenleri seyrediyorum. Bir korku ve dehşettir, sarmış her yanımı… Kabirde bazı hayvanların ortaya çıkıp cenazeye saldırdığını görünce bu korku daha da arttı. Cenazeyi kabre koyan adam da hiç onları görmüyormuşçasına davranıyordu. Adam kabirden çıktıktan sonra, cenazeye duyduğum yakınlıktan dolayı ben kabre indim ve hayvanları dışarı çıkarmaya çalıştım. Hayvanlar öylesine çoktu ki, hiç bir şey yapamıyordum. Aynı zamanda bütün uzuvlarım korkudan titriyordu. Halktan yardım istedim. Kimse yardıma gelmedi. Kabrin içinde olup bitenleri görmüyor gibiydiler. Bir anda mezarın içinde beliren kişiler yardımıyla hayvanları kovabildik. Kendilerine kim olduklarını sormak istedim. Sormama fırsat vermeden: “Hiç şüphe yok, iyilikler kötülükleri giderir.”[1]  dedi ve kayboldular.
O korkunç hayvanlardan kurtulduktan sonra bir de baktım ki, kabrin üstünü kapatmışlar, beni o dar ve karanlık yerde yalnız bırakarak evlerine doğru yola koyulmuşlar. Hatta yakın dostlarım ve gece-gündüz demeden refahları için çalıştığım çoluk çocuğum da beni yalnız bırakmıştı. Bu vefasızlıktan duyduğum üzüntüyü anlatmam kabil değil.  Mezarın ve yalnızlığın verdiği dehşetle, neredeyse yüreğim ağzıma gelecekti……”


1-Hud Suresi/ 114. ayet

Yorum Bırak

  1. beytül ahzan dedi ki:

    Selamun Aleykum
    Öyle bir şeyden haberim yok kardeşim.

  2. hüseyin şenyiğit dedi ki:

    arkadaşlar imam hümeyni neden bu kitabı yasakladı sorabilirmiyim rabim sizlerden razı olsun

  3. faruk dedi ki:

    sevgili doslarım okudum ve etkilendim ölümden sonra gerçekten bun ların bir çoğunu yaşıyacaz haniderlerya )(sonsuzakadar yaşıyacakmış gibi çalış)(yarın ölecekmiş gibi ibadetini yap)kalın salıcakla

  4. tahire dedi ki:

    bu kitabı okudum çok güze ve  etkileyici

  5. beytül ahzan dedi ki:

    Evet hocam Allah mükafatınızı versin sizin vesilenizle bu kitapları okuyabiliyoruz.

    Türkçeye kazandırdığınız bütün kitaplar gibi bu da çok değerli bir kitap…

  6. Cafer Bendiderya dedi ki:

    Ben kitabı türkçeye kazandıran kişiyim. Farsçasını elime alınca bitirmeyinceye kadar yere koyamadı:( türkçeye çeviridekten sonra de defalarca okudum okudum… Okudukça da gözleimden yaş süzülmedi desem yalan olur…. Muhakkak defalarca okunsun diyorum…

  7. güneş dedi ki:

    kaç yıl önce okumuştum çok güzeldi çok etkilenmiştim