Utanıyorum

Yazar: beytül ahzan Tarih: 16 Temmuz 2009 Şiir Yorum Yok





Ey Peygamber’in göz nuru
Ey Ali’nin onuru
Ey alemlerin hanım efendisi
Ey Haseneyn’in annesi
Ey cennete ilk girecek azize
Ey cehenneme karşı kalkan olan bize!
Ey kalbi  yanliz Allah aşkı ile dolan!
Ey Allah katında şefaat makamına sahip olan!

Sana yalvarmak,
senin şefaatine mazhar olmak istiyorum
ama utanıyorum.

Başı kesilen yavrularını düşündüğümde,
“O gün orda olsaydık
yalnız bırakmazdık onları”
dediğim anlar geliyor aklıma.
Mahcubiyetle ,
eğiyorum başımı aşağıya.

Evet, o gün orda yoktuk belki
ama bugün  aynı topraklarda
şialarının bedenleri
Amerikan ,İngiliz
ve hatta Emevi tohumlarının
bombalarıyla parçalanırken
biz  bugün varız buradayız.
ama sadace
televizyondan yaşananları seyretmekle yetiniyoruz
dramatik bir film seyredermiş gibi ,
izliyor,
hüzünleniyor,
televizyonun
düğmesini kapatıp,
gülüp eğlenmeğe devam ediyoruz.

Ey İsmet-i Kubra!
Sizin çektiniz o acılar
şialarınıza miras kaldı
adeta.
Dünyanın her bir yerinde
gözleri
ağlamaya mahkum edildi
asırlarca.

Ey Ümmü Ebiha!
Dün senin kaburgalarını kıranlar,
bugün Irak’ta
senin yavrularının türbelerini bombalıyorlar
bizler evimizde gönül rahatlığıyla çaylarımızı yudumlarken,
orada
kadınlar dul,
Çocuklar  yetim

Ya Zehra!
Yavrularımı kucağıma alıp sevgiyle okşarken,
utanıyorum.
Savaşta ana babasını kaybeden
çocuklar geliyor aklıma,
onları kim okşuyor? kim seviyor?
Ya bomba seslerini duyarken
korkudan ürperen yüreklerini
kim teselli ediyor?

Ya Fatıma!
Senin karnında Muhsin’ini  öldürenler,
Bugün Iraklı kadınların karnında Ali’leri, Hüseyin’leri
öldürüyorlar.
Dün senin Hüseyin’inin başını kesenler,
Bugün Ya Hüseyin!
diyenleri arkadan vuruyorlar
namertce.
Ve biz ya Fatıma
sizlere layık şiiler olamadık.
Zira,
onlar orada
bomba yağmurunun altında can verirken,
o bombaların parasını bizler ödüyoruz
o bomba atanların ürünlerini
boykot edemeyecek kadar
körelmiş yüreklerimiz.

Ya Fatıma!
Seni düşününce
hep mahzun, kederli
bir Fatıma geliyor
aklıma
ve ben senin şianım dediğim zaman
utanıyorum;
zira ,
acıdan inleyen
çocuk seslerini
duymama
rağmen
gülebiliyorum.

Ya Fatıma!
Sana layık bir şia olamadım,
ne olur
beni bağışla.


Arzu Çetinkaya

Yorum Bırak