Zeyneb’in Güvercini

Yazar: beytül ahzan Tarih: 9 Nisan 2010 Şiir Yorum Yok



Kubbende kanatlanan bir güvercin olsaydım,
Ancak o zaman senden bir anlık dahi ayrılmazdım.
Bahçenden yükselen aşk terennümleriyle meşk olsaydım,
Sonra, geceleri gökyüzünde kanatlanan dualarla birleşirdim.
İnleyen aşıklarının yanan bağırlarına rahmetler serperdim,
Ancak o zaman sana, sevdana doya doya kanardım.
Sevdalılarının, hüzün dolu namelerini taşırdım,
Kanatlarımla yol alırken Rabbe doğru haykırırdım
İlahi! Bunlar sana getirdiğim Zeynebiyelerdir
Hepsi aşk ile boyandı yıkandı!
Hepsi umut oldu sana dayandı,
Dilersen sen dilersin
Eylersen sen eylersin,
Bu maşukların niyetlerine
Sonsuz şefkatinle rahmeyle
Geldik kapına Ali’nin ziynetiyle…
Zeynep’le yükselen dualarla dönerdim altın kubbeme
Tek tek tüm maşuklarına fısıldardım yapış hareme
Gün senin günündür iste ne hacetin varsa çekinme
Zeynep tebessüm ederdi telaşlı halime
Sonra mahzunlaşır sorardı gittiler mi Rugayyeme?
Tenha bırakmadılar değil mi sarıldılar mı Seyyideme?
Gözyaşı döktüler mi kamçılanan minik bedenine?
Matem tuttular mı Hüseynime?
Ancak o zaman, verirdim muştusunu yarenine
Ziynet olduysan dünyada, haydi gir Ehlibeytin cennetine…

Semra Topkaya

Yorum Bırak