Esbağ Hz. Ali’nin (a.s) Mateminde

Yazar: beytül ahzan Tarih: 20 Ağustos 2009 1.9K kez okundu İslam Tarihi Yorum Yok

Daha öncede belirtildiği üzere Esbağ, Hz. Ali‘nin (Aleyhisselam) sadık dostlarındandı. O hazretin şehadetinde derinden etkilenmiş ve gözlerinden oluk oluk yaşlar akıyordu. Esbağ b. Nubat‘e der ki: Hz. Ali (Aleyhisselam) mübarek kafasına kılınç darbesi alınca ben, Haris ve Süveyd kalabalık bir grupla o hazretin ziyaretine gittik.

Hazretin evine yaklaşınca evden ağlama ve inleme sesleri geliyordu. Biz de kendimizi tutamadık ağlamaya başladık. Hz. Hasan (Aleyhisselam) evden dışarı çıkarak şöyle buyurdu: Emirü’l-Müminin Hz. Ali (Aleyhisselam) evlerinize gitmenizi emretti. Bunun üzerine kalabalık topluluk dağıldı ben yanlız kaldım, birden içeriden ağlama sesleri yükseldi. Ben de dayanamayıp ağlamaya başaldım. Hz. Hasan (Aleyhisselam) tekrar dışarı çıktı. Evlerinize gitmenizi emretmedim mi? buyurdu. Ey Allah Resulünün oğlu dedim Allah’a andolsun ki Emirü’l-Müminin Ali’yi görmeden ayaklarım gitmiyor dedim. Gözyaşlarıma hâkim olamadım hüngür hüngür ağlamaya başladım. Hz. Hasan (Aleyhisselam) içeri girdi. Fazla geçmeden tekrar dışarı çıktı ve ey Esbağ içeri gel buyurdu.

Emirü’l-Müminin Hz. Ali’nin (Aleyhisselam) huzuruna gittim. O hazret başını sarı bir bezle bağlamış bir halde yatağına uzanmıştı. Çok kan kaybetmişti, benzi solmuş ve yüzünün rengi sararmıştı. Yüzümü daha sarı yoksa bez mi daha sarı fark edemedim. Eğildim yüzünü ve ayağını öptüm, mevlamı bu şekilde görünce ağlamaya başladım. Mevlam bana: “Ey Esbağ! Ağlama, Allah’a andolsun ki bunun ötesi cennettir!” buyurdu. Canım sana feda olsun dedim, cennete gideceğini biliyorum fakat senin ayrılığına ağlıyorum ey Müminlerin emiri!”

——-—–

“İmam Ali’nin Ashabı” kitabından alıntıdır

Yazar: Kerim Uçar


Yorum Bırak